Mijn eigen pad: “Heb ik een burn-out?”

De diagnose van de huisarts is burn-out! Wat? Een burn-out? Ik? Ja, er was wel veel veranderd in mijn werk maar ik zag toch nog wel de uitdagingen en kansen voor mijzelf? Toch?

Omdat het mij overviel en ik er toen niet genoeg kon lezen over hoe andere mensen dit hebben ervaren, wil ik jullie meenemen in mijn verhaal en een burn-out nog meer bespreekbaar maken.

 

Wat is dan een burn-out?

Er is op internet enorm veel terug te vinden over wat een burn-out is. Bij een burn-out ben je opgebrand. Je voelt je lichamelijk en geestelijk totaal uitgeput. Volgens TNO en het Centraal Bureau voor de Statistiek hebben 1 miljoen Nederlanders burn-out klachten. Een huisarts geeft de diagnose burn-out als je voldoet aan 6 eisen volgens de multidisciplinaire richtlijnen (zie http://nvab.artsen-net.nl).  Daarin staat o.a. gevoel van moeheid, labiliteit, gevoel van grip verliezen, prikkelbaarheid en er mag  geen sprake van een psychiatrische stoornis. Ik denk dat voor niemand het pad of de symptomen hetzelfde zijn. Mensen zijn niet te vangen in een lijstje. Maar wist je dat er naast de burn-out ook al een bore-out bestaat? Deze geeft eenzelfde soort klachten zoals een kort lontje, slecht slapen, lusteloosheid, sociaalcontact vermijdend, wanhopig op zoek naar uitdagingen. Die laatste komt me toch wel heel bekend voor… Had ik dan wel een burn-out of toch een bore-out? (zie ook: https://www.vitalogisch.nl/vitalogisch-nieuws/bore-out-wordt-onderschat/) Graag neem ik je mee op mijn pad.

 

Mijn pad

Op mijn 19de begon ik met werken bij de Rabobank in een kantoorbaan. Een organisatie waar ik me snel thuis voelde en ook mijn talenten kwijt kon. Jarenlang hobbelde ik lekker mee, wisselde nog een paar keer van functie en overleefde een paar reorganisaties en fusies. Ik pakte alles aan wat op mijn pad kwam en kon moeilijk nee zeggen. Ondertussen had ik me privé ook lekker gesetteld en was moeder geworden van twee prachtige kinderen. Het ging allemaal lekker door tot ik 2012 het gevoel kreeg dat er nog meer in me zat en ik daar iets mee moest gaan doen. Maar wat het was, wist ik niet precies. Na een gesprek met de HR-dame was de conclusie dat ik wel klaar was voor een vervolg stap binnen de Rabobank (ik zat daar tenslotte prima) maar daarvoor had ik nog wel eerst het felbegeerde hbo-papiertje nodig. Dus zogezegd zo gedaan, ik ging studeren. Wel uiteraard thuis via een e-learning want ik wilde wel alle ballen in de lucht houden, werk, gezin. Ik legde de lat enorm hoog. En met mijn aangeboren drive en inzet (en ook natuurlijk wat hulp van mijn thuisfront) lukte het me om na drie jaar al mijn HBO Bachelor Financial Services Management te behalen. Helaas was alleen de organisatie ondertussen wel zodanig veranderd dat de baan waar ik naar wilde doorgroeien niet meer bestond. Ondertussen stond ook nog eens de zoveelste reorganisatie voor de deur.

 

En door

Maar een reorganisatie was natuurlijk wel weer een kans op toch die vervolgstap, dacht ik. Helaas was de praktijk het tegenovergestelde. Mijn functie was niet alleen verplaatst, 65 kilometer enkele reis zonder thuiswerk mogelijkheden, maar ook nog eens minder uitdagend. Meer klanten, minder tijd, meer via internet… De langere dagen door de reistijd vergde ook meer organisatie thuis met 2 opgroeiende kinderen die nog net niet zelfstandig zijn en ook de nodige aandacht vragen.

 

Toen ging het mis

Begin 2017 waren er wel signalen maar ik had ze allemaal genegeerd. Lichamelijk signalen maar ook mentale signalen zoals veel zweten, slecht slapen, hartkloppingen, prikkelbaar, paniekaanvallen… Oh ja waren dat niet de symptomen van een burn-out óf bore-out? Dit ging zo door tot ik een week lang niet meer kon slapen en ik gewoon weg niet meer kon. Eerst dacht ik nog dat ik wat overspannen was en met wat slaap(medicatie) ik zo wel weer aan de gang kon. Misschien even halve dagen werken ofzo. Maar daar dacht de huisarts anders over. Die gaf aan dat ik toch echt een burn-out had. Maar dat kon toch niet! Dat kan ik er toch helemaal niet bij hebben? Mijn lichaam zei toch echt wel wat anders. Rust, dat is wat ik nodig had. Gelukkig zei mijn leidinggevende direct: “Jij gaat NU rust pakken”. Ik wil je de komende weken niet zien of horen. Deze weken zijn als een flits aan me voorbijgegaan. Ik heb echt geen idee wat ik deze weken gedaan heb. Ik voelde mij werkelijk waar een zombie.

 

Maar wat dan nu?

Na een paar weken rust sloeg bij mij de paniek pas echt toe. Wat nu? Kon ik nog wel terug naar mijn huidige werkplek? Moest ik misschien voor outplacement gaan? Een ding wist ik al wel, ik moest iets gaan doen. Maar wat dan? Om de antwoorden op die vragen te krijgen ben ik toen enorm veel gaan lezen en ben ik op zoek gegaan naar externe hulp. Gelukkig kwam ik bij een superfijne coach terecht die mijn verhaal herkende en me heeft geholpen om te kijken waar ik stond en waar ik naar toe wilde. Toen werd mij duidelijk dat ik al lang geen voldoening meer haalde uit mijn werk(omgeving). Maar wat ik kan ik dan wel? Ik kon toch alleen maar dit? Samen met mijn coach ben ik toen op zoek gegaan naar mijn talenten en mijn passie. Die kwamen gelukkig al snel bovendrijven: ik wil mensen helpen om te voorkomen dat ze in een burn-out of bore-out komen. Maar niet alleen de persoon maar ook de werkgevers wil ik gaan helpen om zijn/haar werknemers hierbij te ondersteunen. Vitaliteit gaat namelijk om de balans, een win-win. Ondanks dat ik nog niet volledig hersteld was, ben ik toen toch begonnen aan weer een hbo-opleiding. Maar wel een waar ik enorm veel energie uit heb gehaald en me ook steeds meer de bevestiging gaf dat Vitaliteit mijn passie is en dat ik daar ooit mijn werk van wilde gaan maken. En zogezegd, zo gedaan. Nadat ik op 22 februari 2019 mijn diploma behaald heb, ben ik per 1 maart 2019 dan ook officieel gestart als zelfstandige Vitaloog®(vitaliteitsadviseur/coach).

 

Wijze lessen

Mijn wijze les is geweest dat ik er mag zijn als persoon. Ik heb zelf de regie over mijn eigen leven. En ondanks mijn perfectionisme heb ik mezelf die goedkeuring gegeven en kan ik mezelf accepteren zoals ik ben. Ik kan namelijk pas energie geven aan anderen als ik zelf nog voldoende op voorraad heb. Ik wil nog zoveel meer leren, maar vooral ook genieten van het leven. Energie steken in zaken die Ik belangrijk vind. En bovenal de kennis en ervaring die ik heb opgebouwd over vitaliteit zoveel mogelijk te delen. Want ik gun het iedereen om (weer) te genieten van het leven en te stralen!

 

Gaat nog wel eens mis?

Na mijn burn-out is het nog steeds niet altijd rozengeur en maneschijn maar ik herken nu wel aan mijn lichaam wanneer ik weer over mijn grenzen ga. Met alle handvaten die ik ondertussen heb gekregen én heb ervaren kan ik dan weer even terugschakelen. Gelukkig is mijn belastbaarheid enorm toegenomen en heb ik nu van mijn passie mijn werk kunnen maken.

Ik hoop dat ik je met het lezen van mijn verhaal heb kunnen inspireren. En mocht je hulp nodig hebben als je een burn-out (of bore-out) hebt of deze juist wil voorkomen dan help ik je daar graag bij. Of ben je een ondernemer en wil je voorkomen dat jouw medewerkers hiermee te maken krijgen? Graag denk ik met je mee hoe je dit kan voorkomen.

“If you always do what you always did, you will always get what you always got”

(Albert Einstein)

1 Comment for “Mijn eigen pad: “Heb ik een burn-out?””

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *